"End of the Line"  

Hoe komen zeven Molukse jongens ertoe een trein te kapen in het land van hun voormalig kolonisator, en in de dertien dagen daarna de passagiers één voor één te vermoorden?!

 Een speelfilm gebaseerd op de eerste treinkaping door Zuid-Molukse jongeren in 1975, feitelijk een van de eerste terroristische acties in Nederland.

(Originele) SYNOPSIS

110 minuten – sociaal drama

In de winter van 1951 kwam in de haven van Rotterdam het schip aan dat de familie van ELI HAHURY (19) vanuit Indonesië naar Nederland bracht. Samen met nog tienduizend KNIL militairen van Zuid-Molukse afkomst werden zij vanwege de onafhankelijkheid van Indonesië door de Nederlandse regering tijdelijk ondergebracht in voormalige concentratiekampen. Daar wachtten zij geduldig op repatriëring naar hun geliefde eilanden.

Vijfentwintig jaar later, in 1975, is er nog steeds geen uitzicht op terugkeer. Eli heeft geen of weinig Nederlandse vrienden en zijn toekomst in Nederland lijkt bijzonder weinig beloftes in te houden. Om aan deze hopeloze situatie te ontsnappen kaapt Eli, samen met zes Molukse VRIENDEN (17-20) de sneltrein van Groningen naar Amsterdam, maar door een stom ongeluk valt er al meteen een dodelijk slachtoffer. Als de overheid daarna weigert om op hun eenvoudige eisen in te gaan, voelen Eli en z’n vrienden zich gedwongen om hun dreigementen uit te voeren en executeren ze de eerste passagier. Dit gaat de van huis uit Christelijke jongens niet makkelijk af, maar toch zullen er daarna nog vier andere passagiers worden vermoord, in antwoord op het uitblijven van een reactie van de regering.

Als dit nieuws de Molukse gemeenschap bereikt, blijkt dat Eli’s VADER (47), - een man die zijn kleine gezin bestuurt als ware het een peloton, - fel gekant is tegen de eerloze actie van zijn zoon. Eli’s jongere zusje MARIAN (12) verdedigt haar grote broer daarentegen met kracht en vlucht uiteindelijk haar ouderlijk huis uit op weg naar de trein om hem bij te staan. Het lukt haar echter niet om de afzettingen van leger en politie te omzeilen en ze wordt opgepakt en geboeid naar huis teruggebracht.

Terwijl Eli samen met z’n vrienden in de trein de onmogelijke situatie de baas proberen te blijven, komt hij plotseling oog in oog te staan met z’n vader die (gedwongen door de instanties) zijn zoon komt overtuigen de strijd op te geven. Als Eli, na twaalf lange en moeilijke dagen tegen zijn vaders grondige afkeuring aanloopt ziet hij geen uitweg meer, maar zijn zusje “komt hem te hulp” en op de dertiende dag beëindigen de jongens hun kaping.

In de overtuiging dat de actie niets heeft opgeleverd, berooft Eli zichzelf later in de gevangenis van het leven, zich niet realiserend dat op de lange termijn ook deze treinkaping geholpen heeft om een eigen plek te vinden voor weer een volgende generatie Zuid-Molukkers in Nederland.